Książę Piotr Mikołaj napisał na LDKS:

Od zarządzania przez kryzys przeszliśmy do absolutnego braku działań. Jakbyśmy robili sobie powtórkę z tzw. reala, a konkretnie z kolejno po sobie następujących rządów PiS i PO. Nawet skala krytyki ekip rządowych od momentami przesadzonej wcześniej przeszła w fazę omijania szerokim łukiem oczywistych zaniedbań.

Faktycznie. Sarmacja polityka zabrnęła w ślepy zaułek. Można machnąć na to ręką, czekając, aż kiedyś coś się zmieni. Można też spróbować zadziałać.

Jak? Najlepiej organizując nasz własny, sarmacki „okrągły stół”. Bez wstępnych warunków reprezentanci sarmackich ugrupowań politycznych, czołowi sarmaccy politycy, spotkaliby się – na specjalnej liście dyskusyjnej, na forum dyskusyjnym czy może nawet „w realu” – i porozmawiali o formule polityki.

W listopadzie 2006 r. proponowałem „pakt stabilizacyjny”:

1. Walczymy krytykując poglądy, a nie atakując personalnie;

2. Prosimy wspólnie niezależne autorytety o interwencję, gdyby walka wyborcza wykroczyła poza ogólnie przyjęte standardy;

3. Uznajemy, że partia (lub partie) oddające i przejmujące władze mają przekazywać urzędy państwowe w sposób, który powinien jak najmniej zaszkodzić zarówno dalekosiężnym, jak i krótkoterminowym interesom państwa;

4. Ustalamy wspólnie listę urzędów i stanowisk, które nie są “polityczne”, a więc mogą być obsadzane przez przedstawicieli partii opozycyjnych – w tym stanowiska ambasadorów i konsuli oraz innych pracowników dyplomatycznych, oraz inne, włącznie z niektórymi stanowiskami wiceministerialnymi.

Część założeń tego paktu już w praktyce została wdrożona. Potrzebne są i inne, zupełnie nowe. Spróbujmy się spotkać, porozmawiać. Może – porozumieć w imię nadrzędnych interesów Sarmacji. By potem walczyć ze sobą nie niszcząc się nawzajem – i rozwijając sarmacką scenę polityczną.

diuk Piotr Kościński